Co technicznie robi baner zgody
Między kliknięciem „Odrzuć” a tym, co przeglądarka faktycznie potem ładuje, jest kilka kroków. Kto je zna, szybko pozna, czy baner naprawdę egzekwuje decyzję, czy tylko ją wyświetla.
Baner zgody nie jest tabliczką, lecz bramkarzem. Jego właściwa praca nie polega na wyświetleniu pytania, lecz na wstrzymaniu wszystkiego innego, dopóki nie pojawi się odpowiedź. Właśnie na tym potyka się wiele wdrożeń.
Przebieg od żądania do doładowania
- Blokada startuje jako pierwszaMały skrypt na samej górze dokumentu. Przechwytuje osadzenia skryptów, zanim przeglądarka je wykona.
- Odczytywana jest zapisana decyzjaJeśli istnieje ważna decyzja, baner się nie pojawia – a wszystko dozwolone rusza od razu.
- Pojawia się pytanieDopiero teraz i bez ładowania w międzyczasie czegokolwiek wymagającego zgody.
- Odpowiedź zostaje zapisana i zaprotokołowanaLokalnie na następną wizytę, na serwerze dla dowodu: moment, wersja banera, wybrane cele.
- Zwolnione usługi startują późniejTylko te zaakceptowane. Odrzucone pozostają wstrzymane, dopóki decyzja się nie zmieni.
Dlaczego kolejność rozstrzyga o wszystkim
Przeglądarka przetwarza dokument z góry na dół. Jeśli osadzenie skryptu reklamowego stoi przed blokadą, żądanie zostało już wysłane, gdy blokada startuje. Nie da się go cofnąć: połączenie nawiązano, adres IP przesłano, plik cookie być może zapisano.
Dlatego sednem każdego poważnego rozwiązania jest mały skrypt uruchamiany przed wszystkim innym. Cała reszta – wygląd, języki, protokół – przychodzi później.
Dwie konstrukcje wyglądające z zewnątrz tak samo
Co jest zapisywane i gdzie
Decyzja trafia w dwa miejsca, każde o innym zadaniu. W przeglądarce – aby pytanie nie wracało przy każdej wizycie. Na serwerze – aby dało się później wykazać, że zgoda padła, i na co dokładnie.
Protokół po stronie serwera nie jest dodatkiem: bez niego nie da się spełnić obowiązku wykazania zgody, bo wpis w przeglądarce samej osoby nie jest ani dostępny, ani odporny na zmiany.
Poprawny protokół zawiera moment, przedstawione cele, dokonany wybór, wersję tekstów i język. Czego zawierać nie powinien, to adres IP w jawnej postaci: do dowodu wystarczy skrót, a zapisany adres byłby sam w sobie daną osobową przechowywaną bez własnej podstawy.